|
Main
- books.jibble.org
My Books
- IRC Hacks
Misc. Articles
- Meaning of Jibble
- M4 Su Doku
- Computer Scrapbooking
- Setting up Java
- Bootable Java
- Cookies in Java
- Dynamic Graphs
- Social Shakespeare
External Links
- Paul Mutton
- Jibble Photo Gallery
- Jibble Forums
- Google Landmarks
- Jibble Shop
- Free Books
- Intershot Ltd
|
books.jibble.org
Previous Page
| Next Page
Page 61
En had de dikke drinkebroer nog scherper uit de oogen kunnen zien,
dan zou hij ook opgemerkt hebben, dat de oude, grijze minstreel
in het minst niet zat te suffen of te slapen, zooals hij meende,
maar dat deze wel degelijk hoe langer hoe meer belangstelling in hem
begon te toonen. Ja, soms zelfs gaf hij zijnen jongen speelnooten een
vluggen wenk, en telkens deden dezen dan weer met hunne schenkkannen de
ronde. 't Werd een walgelijk tooneel. Overal zag men de ergerlijkste
dronkenschap; de meesten lagen met het hoofd op de tafel of waren op
den grond gevallen. Met schorre stem beproefde hier en daar nog een
enkele een liedje aan te heffen, maar de tong weigerde den dienst en
weldra ging het over in een onverstaanbaar dronkemansgekreun. Niemand
kon meer op zijne beenen staan, zelfs de dikke keldermeester-cipier
niet.
Nu rees de grijze minstreel op van zijn stoel en haastig gaf hij
zijnen volgelingen een teeken.
"Komt, mannen, komt, 't is genoeg. Laten we ons ter ruste begeven. 't
Wordt tijd, want het is reeds na middernacht. Kom Coenraad, wijs ons,
waar wij slapen zullen. 't Is meer dan tijd."
"Ja, d... dat is g... goed," stamelde Coenraad met eene dikke tong,
terwijl hem zijne kin op de borst zonk.
"D... dat is g... goed, m... maar ee.. ee.. eerst nog een k
. kr... oe... s."
"Laat dat dan de laatste zijn, Coenraad," zeide de minstreel, terwijl
een der zangers hem opnieuw inschonk. "Ja, d... de laa.., t... ste,"
mompelde Coenraad.
Toen namen de zangers hem in hun midden en verlieten met hem het
vertrek.
"Waar moeten we je brengen, Coenraad?" vroegen zij lachend, maar toch
keken zij elkander met een veelbeteekenenden blik aan.
Coenraad keek met zijne dronkemansoogen een oogenblik suf in het rond
en wees toen eene trap aan, die naar beneden voerde.
"D.. da . a... daar," bracht Coenraad met moeite uit. Vlug brachten zij
den keldermeester naar beneden en het was verwonderlijk te zien, hoe
behendig en krachtig de grijze minstreel daarbij de behulpzame bood.
Nu kwamen zij in eene vrij groote kamer, waar zij Coenraad op een
gereedstaand rustbed nederlegden.
"Bindt hem, en belet hem het schreeuwen," riep nu de minstreel. "Hij
mocht nog eens bij kennis komen. Wij kunnen niet te voorzichtig
zijn. Ik zal ondertusschen eens snuffelen, of ik de sleutels kan
vinden. Vroeger droeg hij die aan zijn gordelriem, maar dat schijnt
hij nu niet meer te doen."
Met eene verwonderlijke vlugheid sloop de oude man door het vertrek
rond en keek in alle boeken en gaten. Geen kast, zelfs niet de
slaapplaats van Coenraad, bleef ondoorzocht. Intusschen waren
de jongelieden bezig, den dronken Coenraad aan handen en voeten
te binden. Ook bonden zij hem een doek voor den mond, om hem het
schreeuwen te beletten.
"Kunt ge de sleutels niet vinden?" vroegen zij eindelijk aan den
grijsaard, die voortging met gejaagden spoed het geheele vertrek
te doorsnuffelen.
"Neen, ik zie ze niet. 't Is om radeloos te worden. De tijd dringt, en
slagen we van nacht niet, dan slagen we nooit. Helpt eens zoeken. Ik
kan me niet begrijpen, waar hij ze gelegd kan hebben. Ik heb alles
al doorzocht, geloof ik."
Allen gingen nu ijverig, maar behoedzaam, aan het zoeken, doch de
uitslag was ongunstig. Zij vonden de sleutels niet.
"Vreeselijk jammer," mompelde de oude man, terwijl hij zijne oogen door
het vertrek liet rondgaan. "Zoo nabij, en niets te kunnen doen! Zou
het mij dan wederom mislukken?"
Doch plotseling flikkerden zijn oogen met een helderen glans.
"Hij zal ze bij zich hebben," riep hij, verheugd over zijne ontdekking,
uit. "Laten we zijne kleederen doorzoeken."
Previous Page
| Next Page
|
|