|
Main
- books.jibble.org
My Books
- IRC Hacks
Misc. Articles
- Meaning of Jibble
- M4 Su Doku
- Computer Scrapbooking
- Setting up Java
- Bootable Java
- Cookies in Java
- Dynamic Graphs
- Social Shakespeare
External Links
- Paul Mutton
- Jibble Photo Gallery
- Jibble Forums
- Google Landmarks
- Jibble Shop
- Free Books
- Intershot Ltd
|
books.jibble.org
Previous Page
| Next Page
Page 47
Het was nog nacht, toen Fulco te Heukelom aankwam. De brug was
opgehaald en de aanwezigheid van de wachters op den toren bewees,
dat het oorlogstijd was. Fulco besloot den nacht op eene naburige
hoeve door te brengen, teneinde de burchtbewoners niet te storen in
hunne rust. Hij reed langzaam verder en kwam weldra, waar hij wezen
wilde. Op zijn geroep verscheen de pachter voor een geopend luikje
ter zijde van de deur en riep:
"Wie daar?"
"Ik ben het, Fulco, de dienaar van Heer Gijsbrecht van IJselstein. Mag
ik den nacht verder bij u doorbrengen, Wijbrand?"
"Wat, ben jij dat, Fulco? Hoe later op den dag, hoe schooner volk,
zou ik haast zeggen," zei Wijbrand, die er blijkbaar geen erg had,
dat het al na middernacht was. "Wacht, ik kom dadelijk. Ik zal mij
even kleeden."
Een oogenblik later werd de deur geopend en trad Wijbrand naar buiten.
"Wel, wel, wie zou dat nu gedacht hebben," zeide hij, terwijl hij
Fulco hartelijk de hand drukte. "Ik wist niet beter, of je zat op
IJselstein!"
"Daar was ik eenige uren geleden ook nog, Wijbrand," zeide Fulco. "Maar
nu ben ik hier, zooals je ziet, en ik verlang erg naar bed, want ik
heb drukke dagen achter den rug. Waar zal ik mijn paard laten?"
"Geef mij de teugels maar, dan zal ik het op stal zetten, en ga vast
naar binnen. Wel, wel, daar begrijp ik niets van. Je kunt toch niet
vliegen, Fulco? IJselstein wordt toch belegerd? Of waren de Hollanders
zoo vriendelijk, om je door te laten?"
Fulco begon hartelijk te lachen.
"Neen, Wijbrand, zoo vriendelijk waren ze niet, en de kunst van vliegen
ben ik niet machtig. Maar we hebben een uitval gedaan en daar heb ik
gebruik van gemaakt, om weg te komen. Ik heb eene boodschap aan Heer
Otto, weet je?"
"O, zoo, zoo! Nu begrijp ik het, maar het is toch een stout stuk van
je, Fulco. Dat zou iedereen je niet nadoen!"
"Dat moet ook niet, want dan bleef er niemand over, om den burcht te
verdedigen," zeide Fulco lachend, terwijl hij naar binnen ging.
Een oogenblik later kwam ook Wijbrand terug, die niet ophield, allerlei
vragen tot Fulco te richten, doch deze maakte er een kort einde aan,
door hem te vragen, waar hij slapen moest. Wijbrand wees hem zijne
rustplaats aan en na korten tijd lag Fulco in een diepen slaap.
Toch was het nog vroeg op den dag, toen hij zich naar het kasteel
begaf. Niet zoodra was hij op de ruime binnenplaats aangekomen, of
van alle zijden kwam men naar hem toe, om nieuws van het belegerde
slot te hooren. Blijkbaar verkeerde iedereen in angst over het lot
van de jonge Edelvrouwe, die zoo kort na haar huwelijk reeds in zulke
benarde omstandigheden verkeerde. Hij vertelde in korte woorden,
hoe de zaken te IJselstein stonden en ging het kasteel binnen, waar
hij dadelijk in de burchtzaal werd toegelaten.
Zoodra hij binnenkwam trad Heer Otto hem al te gemoet en vroeg:
"Wat nu, Fulco! Wat is er gebeurd?"
"Niets om u ongerust over te maken, Edele Heer. Wel heeft Vianen
al zijne krachten ingespannen, om den burcht zoo spoedig mogelijk
te bemachtigen, maar op dit oogenblik heeft hij meer verloren, dan
gewonnen. Vooreerst loopt IJselstein geen gevaar."
"Hoe bedoel je dat, Fulco?" vroeg Heer Otto.
"De bezetting heeft gisterenavond een uitval gedaan en al de
belegeringswerktuigen verbrand. Vianen is voor geruimen tijd tot
werkeloosheid gedwongen."
"Mooi! Mooi!" riep de Heer van Heukelom verheugd uit, terwijl hij
zich de handen wreef. "Dat zal hem niet meegevallen zijn! En hoe
houdt zich mijne dochter, de Burchtvrouwe?"
"Als eene heldin, Edele Heer. Haar moed en hare vastberadenheid
bezielt de geheele bezetting. Uwe Edelheid weet zeker, dat het kind
van Vianen zich in hare macht bevindt?"
Previous Page
| Next Page
|
|