|
Main
- books.jibble.org
My Books
- IRC Hacks
Misc. Articles
- Meaning of Jibble
- M4 Su Doku
- Computer Scrapbooking
- Setting up Java
- Bootable Java
- Cookies in Java
- Dynamic Graphs
- Social Shakespeare
External Links
- Paul Mutton
- Jibble Photo Gallery
- Jibble Forums
- Google Landmarks
- Jibble Shop
- Free Books
- Intershot Ltd
|
books.jibble.org
Previous Page
| Next Page
Page 38
En Fulco gevoelde zich ook gelukkig. Met angstvallige zorg hield hij
het schreiende knaapje in zijne armen gekneld. Ja, hij was gelukkig met
zijn buit en al het goud ter wereld zou niet in staat geweest zijn,
om hem te bewegen er afstand van te doen. Hij wist immers, dat dit
kind het leven van zijn meester kon redden! Toch had hij medelijden
met het arme kind, dat zoo onbarmhartig uit de armen zijner moeder
was gescheurd, en dat nu werd weggevoerd, om aan zijne vijanden te
worden overgeleverd.
"Arm kind," zeide hij teeder, "wees maar stil, hoor, mijn ventje,
wij zullen je geen kwaad doen. 't Is toch ongelukkig," vervolgde hij
tegen Peer, "dat zoo'n onnoozel schaap zoo jong reeds lijden moet
voor de misdaden van zijn vader. Maar zeg, waarom bleef je toch zoo
verbazend lang weg?"
"Omdat ik niet eerder in de gelegenheid kwam," zeide Peer, voor de
honderdste maal achterom kijkende, uit vrees, dat hij vervolgd zou
worden. En waarlijk, ver achter zich zag hij eene stofwolk, die
ongetwijfeld door ruiters veroorzaakt werd.
"Daar komen ze!" riep hij angstig. "We zijn verloren!"
Fulco keek om.
"Ben je dwaas!" riep hij. "Zoo gauw hebben ze ons niet. Over een
goed half uur zijn we te IJselstein en we zijn ze een mooi eindje
v��r. Maar toch moeten we zoo hard rijden, als we kunnen. Vooruit,
beestje. Laat nu eens zien, wat je kunt!"
Met groote snelheid reden zij voort. Zij waren bijna voortdurend
in galop. Peers hoofd lag bijna op den nek van het paard. Blijkbaar
verkeerde hij in den hevigsten angst.
Na eenigen tijd keek Fulco nog eens om, en bemerkte nu tot zijn schrik,
dat zijne vervolgers vrij wat op hem gewonnen hadden.
"Dat gaat verkeerd!" riep hij Peer toe. "Wij verliezen!"
"O, hemel!" kermde Peer. "Wat zal mij nu gebeuren!"
"Niet veel goeds!" riep Fulco, terwijl hij opnieuw zijn paard de
sporen gaf, een voorbeeld, dat Peer hem zoo ijverig navolgde, dat
het bloed zijn arme paard langs de beenen droop.
Nog eenmaal keek Fulco om. 't Gevaar naderde.
"Vooruit! Vooruit!" riep hij, zich ook zoover mogelijk voorover
buigende. Daar hoorde hij kreten achter zich. Men gebood hen halt
te houden.
"Al te vriendelijk!" mompelde Fulco. "Vooruit Zwart, nog een
kwartier! Vooruit!"
Doch Zwart kon niet meer. Het arme dier had gedaan, wat het kon. Het
paard van Peer was vlugger en sterker, naar het scheen. Het ging
Fulco vooruit. Deze begreep, dat het hem niet mogelijk zou zijn,
den burcht tijdig te bereiken.
"Peer!" riep hij. "Halt, Peer!"
Maar Peer had geen lust, zijn leven in gevaar te stellen. Hij geraakte
hoe langer hoe meer v��r.
"Peer!" riep Fulco nu met donderende stem, "Peer, hier, zeg ik je! Neem
jij het kind en breng het op IJselstein. Mijn paard kan bijna niet
meer voort. Peer, hoor je niet, wat ik zeg? All��n laten ze je daar
toch niet binnen. Hier, neem het kind!"
Deze bedreiging hielp. In den grootsten angst hield Peer zijn paard een
weinig in, zoodat Fulco hem spoedig had ingehaald. Peer nam snel het
kind over. Voort ging het weer. Peer reed hem dadelijk weer vooruit,
hoezeer Fulco zijn paard ook tot spoed aanzette.
"Ik ben verloren!" mompelde Fulco, "maar Peer zal het kasteel wel
bereiken. Als hem dat gelukt, sterf ik met vreugde, want dan is
mijn Heer in elk geval gered. Ha, nu dien hoek nog om, en dan ligt
IJselstein voor ons. Voort, Zwart, voort, voort!"
Daar verrezen de torens van het machtige kasteel v��r hem, maar nog
dichter hoorde hij zijne vijanden achter zich.
Previous Page
| Next Page
|
|