|
Main
- books.jibble.org
My Books
- IRC Hacks
Misc. Articles
- Meaning of Jibble
- M4 Su Doku
- Computer Scrapbooking
- Setting up Java
- Bootable Java
- Cookies in Java
- Dynamic Graphs
- Social Shakespeare
External Links
- Paul Mutton
- Jibble Photo Gallery
- Jibble Forums
- Google Landmarks
- Jibble Shop
- Free Books
- Intershot Ltd
|
books.jibble.org
Previous Page
| Next Page
Page 99
"Een vrij goedkoope aardigheid van je, Cilly," hoorde zij Frits tot
C�cile zeggen, toen zij de kamer inkwam. Hij schoof snel een stoel voor
haar naast grootmama, toen hij haar zag, maar Elsje lette er niet op
en ging terstond naar hare tante, die een weinig van de anderen af,
op de canap� zat te lezen.
"Het spijt me voor je, kindlief, maar daar kan niets van komen,"
zei mevrouw d'Ablong half fluisterend, toen ze Line's briefje
had gelezen. "Ik heb die vriendschap toegelaten toen je nog op de
kostschool waart en ik ben er ook niet tegen dat dat meisje en jij
nog brieven aan elkaar schrijven--zoo langzamerhand zal dat ook wel
uitslijten. Ik begrijp wel dat het een teleurstelling voor je is,
niet naar haar toe te gaan, maar heusch, die menschen behooren niet
tot onzen stand en wij kunnen niet met hen omgaan, dat gaat niet. Je
moet maar een heel beleefd briefje terugschrijven dat het je spijt,
maar dat grootmama je nu liever hier houdt."
"Maar tante, grootmama heeft daar toch niets van gezegd."
"Neen, maar ik weet toch dat het zoo is. Kom kind, trek er nu je hart
maar af en kijk niet zoo verdrietig. Maar Elsje, je hebt tranen in de
oogen! Wat is er toch met je? Je bent den laatsten tijd bepaald anders
dan vroeger. Ga hier eens even bij mij op de canap� zitten. Is er wat,
kind? Kom, zeg het mij maar."
"Neen tante, er is niets, heusch niet," zei Elsje met zooveel nadruk,
dat mevrouw d'Ablong haar lachend aankeek. "Ik zou alleen zoo dolgraag
naar Line willen gaan."
"Ja, maar dat kan nu niet en daar spreken we nu ook niet meer
over. Maar ik geloof dat je niet heelemaal de zuivere waarheid spreekt
meisje, en dat je wel wat scheelt."
Het trof gelukkig voor Elsje dat juist op dit kritieke oogenblik de
gong voor het middagmaal werd geluid.
Zij volgde de anderen met een zucht van verlichting en deed haar best
onder het eten zoo spraakzaam en vroolijk mogelijk te zijn. Frits
babbelde druk met haar mede en zij vond ten slotte dit uur lang zoo
moeielijk niet, als zij gevreesd had dat het zijn zou.
Maar na den eten werd zij weer moedeloozer. Louise en C�cile
waren dadelijk naar boven gegaan, grootmama rustte even en mevrouw
d'Ablong en Frits liepen druk in gesprek samen in den tuin. Elsje
stond alleen onder de veranda, geheel vervuld van de teleurstelling,
dat zij niet bij Line mocht gaan logeeren en ook weer angstig over
de geheime blijdschap, die zij in haar hart voelde, omdat ze hier
moest blijven. Het was alles onrustig en gejaagd in haar en gehoor
gevend aan een opwelling om in de plechtige eenzaamheid van het bosch,
de kalmte te zoeken, die zij noodig had, liep zij de dennenlaan op
zij van het huis in en gaf zich over aan de gewaarwording van innig,
rein genot, die ze steeds voelde, als ze alleen was met de natuur.
"H�, hoe heerlijk!" zuchtte ze, opkijkend naar de blauwe lucht
en de verkwikkenden harsgeur inademend, terwijl er een weldadig
gevoel van vredige berusting in haar hart kwam, vermengd met het
oude gevoel van schaamte over hare kleingeloovige zwakheid. Met een
ernstige uitdrukking op haar gezicht, liep ze langzaam voort tot ze
opeens verschrikt stil stond bij het hooren van de stem van Frits,
die haar riep.
"Elsje, Elsje, Roodkapje, wacht even!" riep hij en zonder te
antwoorden, keerde zij zich om en zag hoe hij hijgend en op een drafje
naar haar toekwam.
"Mag ik met je meewandelen?" riep hij, en verbaasd dat zij niet
dadelijk "ja, graag," zeide, vroeg hij toen hij bij haar stond:
"Nu, wil je me mee hebben of niet?"
Elsje wist zelf nauwelijks later, hoe zij de woorden er uit had
gebracht, maar overweldigd door een vreemden angst om alleen met
hem te zijn en om, als zij later met Frits thuiskwam, de spottende
blikken van Louise en C�cile op zich gevestigd te zien, zei ze gejaagd:
"Ik....ik ga liever alleen, eigenlijk."
Frits kreeg een kleur en beet zich op de lippen. Hij zag er boos uit,
vond Elsje.
"Dan zal ik je natuurlijk geen oogenblik langer met mijn gezelschap
lastig vallen," zei hij koel, keerde haar den rug toe en sloeg een
zijpad in naar het bosch.
Previous Page
| Next Page
|
|