|
Main
- books.jibble.org
My Books
- IRC Hacks
Misc. Articles
- Meaning of Jibble
- M4 Su Doku
- Computer Scrapbooking
- Setting up Java
- Bootable Java
- Cookies in Java
- Dynamic Graphs
- Social Shakespeare
External Links
- Paul Mutton
- Jibble Photo Gallery
- Jibble Forums
- Google Landmarks
- Jibble Shop
- Free Books
- Intershot Ltd
|
books.jibble.org
Previous Page
| Next Page
Page 98
Het bleef echter stil op het portaal. De twee oudere dames waren zeker
beneden en Louise en C�cile bekommerden zich niet meer om haar. Het
was verschrikkelijk, verschrikkelijk! Maar niettegenstaande haar angst
en gejaagdheid, begaf ook nu hare zelfbeheersching haar niet. Zij
trachtte zich tot kalmte te dwingen en bedaard af te wachten, wat er
gebeuren zou. Zoodra ze iemand hoorde op het portaal of in den tuin,
zou ze roepen; tot zoolang _moest_ ze geduld hebben. Om zich den tijd
te korten, zou ze probeeren Line's brief te lezen.
Zij scheurde het couvert open en zag dat het slechts een kort, maar
dringend schrijven bevatte van Line om haar uit te noodigen, _zoo
gauw als zij maar kon,_ te komen logeeren. Hare ouders verlangden
erg kennis met Elsje te maken, schreef zij. Hare moeder was in het
begin der volgende week jarig en er zou dan een groote buitenpartij
plaats hebben; daar moest Elsje noodzakelijk bij zijn! Zij moest maar
terstond terug schrijven, dat zij kwam en wanneer. Line had een gevoel,
alsof zij haar in geen maanden gezien had!
Elsje las de weinige regels snel door, onderwijl scherp luisterend,
of zij niet iemand hoorde aankomen, die haar uit haar gevangenschap
kon verlossen. Het bleef echter doodstil op het portaal en ook in
den tuin vertoonde zich niemand. Zij stond nog steeds op dezelfde
plek bij het raam naar buiten te kijken en bleef daar staan, erg
ongeduldig en zenuwachtig, zonder er een oogenblik aan te denken,
nieuwsgierig in de kamer rond te snuffelen of een kijkje te nemen in
de boeken van Frits, die door het geheele vertrek lagen verspreid. "Ik
moet bedaard blijven," dacht ze, "zoodat ik hem heel gewoon en kalm
kan zeggen, wat er gebeurd is, als hij straks komt," maar zij werd
er juist niet kalmer op, toen zij eindelijk een bekenden mannenstap
hoorde op het portaal. Aan de kamer van Frits grensde een klein
vertrekje waar hij sliep. Dit kon alleen door de zitkamer worden
bereikt, maar Elsje koesterde toch een oogenblik de vurige hoop dat
hij daar dadelijk heen zou gaan en haar niet zou zien, als zij even,
in half gebogene houding, achter de schrijftafel staan bleef, terwijl
hij de kamer doorging. Ze kon dan terstond wegsnellen, als hij zijn
slaapkamertje binnengegaan was. Maar...Frits zelf bracht hare plannen
geheel in de war. Hij was natuurlijk zeer verwonderd, zijn kamer
op slot te vinden en draaide terstond ongeduldig den sleutel om,
om toen een beetje driftig naar binnen te loopen en rond te kijken,
of er ook iets bizonders te zien was. Er kwam een zekere verlegene
verbazing op zijn gezicht, toen hij Elsje gewaar werd.
Het arme meisje werd vuurrood, kwam bevend achter de schrijftafel te
voorschijn en zei snel en geagiteerd:
"C�cile had mij hier opgesloten, heelemaal uit de grap natuurlijk,
maar ik vond het toch heel akelig en ik was zoo bang..."
"Bang?" viel Frits langzaam in, terwijl hij haar ernstig in de oogen
keek. "Maar voor mij ben je toch niet bang, Roodkapje?"
"O neen," zei Elsje, een anderen kant uitkijkende. "Heelemaal niet
natuurlijk, maar ik dacht dat je misschien boos op me zoudt wezen."
"Als je niet bang voor me bent, waarom durf je me dan niet aan
te kijken?"
"Dat ... dat durf ik wel."
"Doe het dan eens."
Zij wierp het hoofd een weinig achterover, als wilde ze hare
verlegenheid trotsch onderdrukken, en zag hem aan, boos op zichzelf,
omdat ze voelde, dat ze al weer een kleur kreeg.
"Dus je bent heelemaal niet bang voor me?" vroeg hij met een fijn
lachje, dat Elsje opeens in een geheel andere stemming bracht en een
uitdrukking in hare oogen deed ontstaan, die Frits niet begreep. Het
was, alsof zij plotseling erg verontwaardigd werd.
"Neen, volstrekt niet natuurlijk," riep ze, terwijl ze vlug als de
wind van hem wegliep, de kamer uit.
"Hij lacht mij uit," fluisterde zij met trillende lippen, toen ze in
hare eigene kamer was. "Ik heb zeker heel gek gedaan! O, wat moet ik
beginnen, wat moet ik beginnen!"
Maar terwijl ze zich verkleedde, werd ze kalmer. Ze zou hare tante
dadelijk den brief van Line laten zien en haar vragen of zij over een
paar dagen naar haar toe mocht gaan. Als zij Frits maar niet meer
zag, zou alles wel beter met haar worden en als zij dan terugkwam,
werd het engagement tusschen C�cile en hem zeker heel gauw publiek en
zou alles van zelf gemakkelijker worden. Zij hield de lippen stijf op
elkaar gedrukt, terwijl ze hierover nadacht en dwong zich letterlijk
tot kalmte, toen ze weer naar beneden gaan moest en de anderen zien.
Previous Page
| Next Page
|
|