|
Main
- books.jibble.org
My Books
- IRC Hacks
Misc. Articles
- Meaning of Jibble
- M4 Su Doku
- Computer Scrapbooking
- Setting up Java
- Bootable Java
- Cookies in Java
- Dynamic Graphs
- Social Shakespeare
External Links
- Paul Mutton
- Jibble Photo Gallery
- Jibble Forums
- Google Landmarks
- Jibble Shop
- Free Books
- Intershot Ltd
|
books.jibble.org
Previous Page
| Next Page
Page 100
Al Elsje's rust was verdwenen en toch had zij geen berouw over haar
gedrag. "Laat hij dan maar boos wezen, ik kon niet anders," mompelde
ze, terwijl ze terstond den terugweg naar huis insloeg. Zij mocht
hem eens weer tegenkomen als zij verder wandelde en dat wilde ze in
geen geval!
Ze vond de vier andere dames al aan de theetafel zitten, toen ze de
veranda inliep en met geheime vreugde merkte ze op, dat Loulou en
C�cile verbaasd keken, toen zij zagen dat ze alleen was. Grootmama
vroeg ook: "He, heb je Frits niet mee gebracht?" en Elsje antwoordde
heel gewoon: "Neen grootmama," zonder te blikken of te blozen. "Dan
is hij toch zeker alleen gaan wandelen," zei grootmama weer en Elsje
zweeg; ze wist immers, dat de oude dame het bij het rechte eind had.
"Wat blijft hij dan vreeselijk lang uit," zei C�cile, "niet heel
beleefd tegenover jou, Lou, het is je laatste avond."
"O, _ik_ mis hem niet erg," fluisterde Louise met een veelbeteekenenden
blik op Elsje.
"Nu begrijp ik toch heusch heelemaal niet, waar Frits blijft," begon
grootmama weer, toen het over negenen was en haar kleinzoon nog maar
steeds niet terug kwam.
"Misschien is hij nog even naar zijn huis gegaan," zei mevrouw
d'Ablong.
"Neen, dat denk ik niet, dan zou hij het mij wel gezegd hebben."
Het werd half tien, tien uur en nog kwam Frits niet. "De heerlijke
zomeravond zal hem zeker tot een bizonder lange wandeling verleid
hebben," zei grootmama. "Hij houdt ook zoo dolveel van de heide bij
maanlicht, evenals jij, Elsje. Hoe is het, kind? Je bent zoo stil,
dunkt me."
"Ik heb wat hoofdpijn, grootmama," zei Elsje zacht.
"Dan zou ik maar dadelijk naar bed gaan, Elsje," zei mevrouw d'Ablong
bezorgd. "Je hebt bijna nooit hoofdpijn; een lange nacht zal je
goed doen."
"Ja, ik wil eigenlijk wel graag gaan," antwoordde Elsje, die er erg
tegenop zag Frits weer te zien, na de ontmoeting in de dennenlaan.
"Blijf morgenochtend nog maar rustig wat liggen als je je niet prettig
voelt, hoor," zei grootmama, toen zij Elsje goeden nacht wenschte.
"Ja, laten wij maar vast afscheid nemen," zei Louise, "ik ga al om
half negen weg--dan ben je misschien nog niet bij de hand."
"Dan mag ze ook wel afscheid nemen van mama en mij," zei C�cile,
"want wij brengen je met het rijtuig naar den trein, zooals je weet
en gaan dan verder."
Elsje bleef verbaasd staan en keek mevrouw d'Ablong aan. "U en C�cile
gaan toch nog niet weg, tante?" vroeg ze verwonderd.
"Neen, wij gaan maar voor twee dagen uit logeeren," antwoordde mevrouw
d'Ablong met een geheimzinnig lachje. "Ik mag er je niets meer van
vertellen, dat wil Cilly niet hebben. Het moet een verrassing zijn
voor je en voor Frits ook natuurlijk; die zou zeker van avond niet
zoo lang uitblijven, als hij wist dat Cilly er morgen en overmorgen
niet zal zijn. Nacht Elsje, ga maar gauw naar bed, hoor."
Elsje begreep er niets van. _Wat_ moest een verrassing zijn voor haar
en voor Frits en waarom mocht Frits niet weten dat C�cile twee dagen
uit logeeren ging? Grootmama had ook al zoo geheimzinnig geglimlacht
en later weer zoo heel ernstig gekeken, toen ze Elsje een kus gaf
en met nadruk zeide: "Nacht mijn lief kleindochtertje!" Zou zij
toen gemeend hebben dat zij graag wilde dat Elsje wezenlijk hare
kleindochter werd? Elsje schrikte over hare eigene vermetelheid,
toen deze gedachte bij haar opkwam. Hoe was het mogelijk dat zij zoo
iets _durfde_ te denken! Grootmama was natuurlijk erg ingenomen met
het engagement van Frits en C�cile en zijzelf _moest_ probeeren er
ook mede ingenomen te zijn. Als hare tante en C�cile over twee dagen
weer thuis waren, zou het dan toch zeker publiek worden--Elsje wou
nu erg graag dat het maar zoover was. H�, wat was haar hoofd moe en
wat deed het pijn! Zij moest maar gauw probeeren in slaap te komen.
Den volgenden ochtend werd zij heerlijk verkwikt wakker en was juist
op het punt om op te staan, toen de deur harer kamer langzaam werd
geopend en hare tante, binnenkwam. Zij zag er bizonder vriendelijk uit,
boog zich over Elsje heen, kuste haar en zeide:
Previous Page
| Next Page
|
|