|
Main
- books.jibble.org
My Books
- IRC Hacks
Misc. Articles
- Meaning of Jibble
- M4 Su Doku
- Computer Scrapbooking
- Setting up Java
- Bootable Java
- Cookies in Java
- Dynamic Graphs
- Social Shakespeare
External Links
- Paul Mutton
- Jibble Photo Gallery
- Jibble Forums
- Google Landmarks
- Jibble Shop
- Free Books
- Intershot Ltd
|
books.jibble.org
Previous Page
| Next Page
Page 92
Heel erg geneerden zij zich trouwens niet, toen zij na het ontbijt met
Elsje in het bosch liepen. Elsje deed eerst haar best mee te praten,
maar toen het gesprek langzamerhand uitsluitend over de bals liep,
die C�cile en Louise den vorigen winter hadden bijgewoond en toen
de laatste Cilly voortdurend plagend _madame la baronne_ noemde en
allerlei geheimzinnige toespelingen maakte op iemand, die ook wel
dolgraag naast Cilly zou hebben willen loopen, begon het Elsje te
vervelen en liep zij zwijgend voort, zooveel mogelijk de plechtige
schoonheid van het bosch genietend. Maar het gefluister en gegiegel
naast haar hinderde haar toch en zij was blij, toen het tijd werd om
naar huis te gaan. Grootmama kwam de meisjes uit de veranda tegemoet,
toen zij hen zag aankomen. "Een telegram! Een telegram van Frits!" riep
ze. "Hij komt morgen al thuis."
"O, hoe vreeselijk gezellig!" riep C�cile terug, terwijl Elsje
haar snel aankeek. Wat nam C�cile het bericht eigenlijk gewoon
op! Zij praatte er niet eens verder over, toen zij in huis waren,
maar greep gretig naar twee brieven, die de post juist voor haar had
gebracht. Hoe vreemd! Zij moest toch wel heel blij zijn, dat hij nu
al zoo gauw kwam. Het engagement werd dan zeker dadelijk publiek,
al was het nog geen najaar. Foei, wat was zijzelf weinig kalm! Wat
had zij toch? Het zou heel aardig wezen, Frits eens weer te zien, maar
daarom behoefde haar hart nu toch niet zoo dwaas onstuimig te kloppen
en was het volstrekt niet noodig dat hare wangen zoo gloeiden! "Wel,
kindje, wat staan je oogen helder, bevalt het luie leventje je al
goed?" vroeg grootmama, en Elsje knikte een beetje verlegen, zij
voelde zich zoo vreemd en o, ze zag zoo tegen morgen op. Ze zou dan
natuurlijk heel verheugd moeten kijken, als men haar vertelde dat
C�cile en Frits ge�ngageerd waren en ze was er in werkelijkheid niets
mee ingenomen. Ze kon het niet helpen, het was misschien heel leelijk
van haar, maar ze vond het in 't geheel geen prettig vooruitzicht,
om die twee zoo heel intiem samen te zien. "Ik ben een akelig,
onuitstaanbaar, ondankbaar schepsel!" zei ze tot zichzelf, toen ze
's avonds alleen op haar kamer was en in een alles behalve kalme
stemming. "En ik _moet_ morgen blij kijken en heel vroolijk zijn,
maar och, ik wou ... ik wou dat ik Frits verschrikkelijk naar vond!"
Met dezen onvriendelijken wensch in haar hart viel zij in slaap.
Ze was wonderlijk kalm, toen het uur naderde, waarop Frits thuis
komen zou. Zij zag er nu niets tegenop, heelemaal niet en dat was
erg gelukkig, vond ze, maar och lieve tijd, al hare kalmte verdween
als sneeuw voor de zon, toen zij Frits voor zich zag. En hij was
zelf nog wel zoo stil, ja zelfs een beetje verlegen, toen hij haar
goedendag zeide. "Je bent zoo veranderd," zei hij, terwijl hij met
iets eerbiedigs in zijne oogen keek naar de slanke, bevallige gestalte
en het frissche meisjesgezicht, waarover een eigenaardig bekoorlijke
beschroomdheid lag. Elsje _kon_ niet anders dan ernstig kijken op dit
oogenblik. Zonder een woord te spreken, legde zij hare hand in die
van Frits en keek hem aan. Toen voelde zij zich opeens zoo onrustig
en gejaagd, dat ze het een verademing vond, toen hij zich van haar
afwendde, omdat grootmama hem iets vroeg.
"Nu komt het, nu komt het!" dacht Elsje, toen het geheele gezelschap
na de koffie bij elkaar in de veranda stond en Frits C�cile plaagde,
omdat zij hem niet met een kus welkom had geheeten. "Je hebt snood
de belofte gebroken, die je me jaren geleden gedaan hebt," zei hij,
waarop C�cile beweerde dat zij nooit beloofd had, dat zij hem altijd
"zoo overdreven hartelijk" zou begroeten, als zij hem zag. "Dat zou
ook heelemaal niet _comme il faut_ zijn," fluisterde Louise haar in,
waarop Frits absoluut weten wilde, wat zij gezegd had en Elsje maar al
op heete kolen stond, omdat zij ieder oogenblik verwachtte dat mevrouw
d'Ablong of grootmama over het engagement van Frits en C�cile zou gaan
spreken. Dien dag gebeurde dit echter niet en tot Elsje's verwondering
ook den volgenden niet en den daarop volgenden en toen er een week
voorbij was gegaan, zonder dat iemand ook maar een enkele toespeling
op het bewuste engagement had gemaakt, kwam zij tot de overtuiging dat
men het toch niet eerder bekend wenschte te maken dan in het najaar.
Deze gedachte moest haar kalmer hebben gestemd, maar tot haar schrik
was dit het geval niet. Het was ook zoo vreemd dat C�cile en Frits
elkaar betrekkelijk zoo weinig zochten en dat de eerste telkens
lange wandelingen met Louise ging maken, zonder dat men wist, waar de
beide meisjes gebleven waren. Na den eten waren zij telkens spoorloos
verdwenen en het was nu al een paar malen gebeurd dat Elsje haar op
het tennisveld achter het huis had gezocht en daar Frits aangetroffen
had. Hij had dan telkens verrast opgekeken, als hij haar zag en eenmaal
waren zij heel prettig samen gewandeld naar de heide, naar de plek,
waar hij Elsje eens in liggende houding had aangetroffen. Hij was
toen erg vriendelijk en zeide dat hij zoo blij was geweest, haar weer
te zien en te kunnen denken dat zij zich nu veel gelukkiger voelde,
dan toen zij voor 't eerst die plek had bezocht en zij had toen maar
even geknikt--zij _kon_ niet spreken; o, als hij eens geweten had,
hoe onrustig en bang het was in haar hart!
Previous Page
| Next Page
|
|