|
Main
- books.jibble.org
My Books
- IRC Hacks
Misc. Articles
- Meaning of Jibble
- M4 Su Doku
- Computer Scrapbooking
- Setting up Java
- Bootable Java
- Cookies in Java
- Dynamic Graphs
- Social Shakespeare
External Links
- Paul Mutton
- Jibble Photo Gallery
- Jibble Forums
- Google Landmarks
- Jibble Shop
- Free Books
- Intershot Ltd
|
books.jibble.org
Previous Page
| Next Page
Page 87
Toch had zij geen onaangename vacantie. Hare tante en C�cile waren
vriendelijker dan vroeger en zij bemerkte wel dat zij meer met haar op
hadden en zich veel minder over haar schaamden en ergerden dan een jaar
geleden. C�cile had echter een wonderlijke manier om Elsje achteraf
te houden en zichzelf op den voorgrond te brengen, als zij met andere
loges in aanraking kwamen. Heel veel kon dit Elsje nu wel niet schelen,
maar het was toch een eigenaardig prettige gewaarwording voor haar,
toen Frits kwam en minstens evenveel notitie van haar nam als van
C�cile. Hij bleef haar hardnekkig "Roodkapje" noemen en toen in het
dorp het bericht de ronde deed dat de koninginnen een bezoek zouden
komen brengen, raadde hij Elsje sterk aan, zich op den grooten dag
als Roodkapje te verkleeden en in dit kostuum aan de jonge koningin
een mandje met wafels te overhandigen. Nu, daaraan dacht Elsje niet,
maar zij had wel een gevoel, alsof ze zichzelf niet was, toen zij
op den feestdag na het ontbijt op de duin voor het hotel stond en
in de kronkelende dorpsstraat beneden, tusschen de hooge linden,
de vroolijke vlaggen zag wapperen, die helder beschenen werden door
de volle, rijke zon. Koningin Wilhelmina zien! Het was iets, waarvan
ze had gedroomd en waarnaar ze had gehunkerd jaren lang en toen Frits
haar den vorigen avond de versieringen in het dorp had laten kijken,
was het haar plotseling zoo vreemd week geworden om het hart, dat het
haar benauwde en zij angstig had uitgeroepen: "Als zij nu opeens eens
niet kwamen!"
Wat had Frits haar toen uitgelachen--gelukkig was C�cile er niet
bij geweest! Die was veel kalmer bij het vooruitzicht; zij had de
koninginnen al zoo verbazend vaak gezien!
De vorstelijke rijtuigen zouden langs het hotel voorbijkomen en
de gasten behoefden dus in 't geheel geen moeite te doen. Dat vond
Elsje eigenlijk een beetje jammer en o, wat moest het nog lang duren,
eer zij kwamen! Het was nu half tien en zij konden niet v��r elf uur
komen, had Frits gezegd. Hoe zou ze den tijd klein krijgen!
"je bent te laat, zij zijn al weer weg! Ik moest je wel de groeten doen
van koningin Wilhelmina," klonk de stem van Frits achter haar. Elsje
keerde zich lachend om.
"Dan hebben zij wel een _bizonder_ kort bezoek aan het dorp gebracht,"
zei ze. "Hoe is het mogelijk dat zij dan toch nog tijd hebben gevonden
om met jou te spreken?"
"Lieve tijd, hoe brutaal! Bedenk een beetje wie je voor je hebt,
jonge dame! Vergeet niet dat ik heel gauw Mr. Frits d'Ablong zal
zijn en spoedig beroemd en bekend in het buitenland, zoowel als in
ons eigen kleine landje."
"In het buitenland?" vroeg Elsje verbaasd.
"Ja zeker, want zoodra ik gepromoveerd ben, ga ik een poosje naar
Duitschland en als ik dan terugkom, probeer ik een plaats als
rentmeester te krijgen op een groot buiten in Gelderland. Dat is
altijd grootmama's wensch geweest en als die nu werkelijk eenmaal
vervuld wordt, ben ik natuurlijk heel wat meer waard dan nu. Ik wed
dat je me dan heelemaal niet meer Frits durft te noemen."
"Misschien wel niet," zei Elsje zacht.
"Maar Roodkapje, wat scheelt er nu aan?" vroeg hij lachend. "Kom,
kijk mij eens recht in de oogen en zeg eens gauw dat je me nooit
anders dan Frits zult noemen."
Wat had Elsje opeens? Zij begreep het zelf niet. Confuus voor Frits
was zij eigenlijk nog nooit geweest, maar op dit oogenblik kwam er
eensklaps een vreemde verlegenheid over haar, waartegen zij zich
te vergeefs poogde te verzetten, terwijl ze hare oogen opsloeg,
hem aanzag en zei:
"Ik wil heel graag altijd Frits zeggen."
"Wel natuurlijk," zei hij vroolijk. "O, daar komen tante en Cilly
aan. Hierheen dames, als 't je blieft; er is hier voor allen
plaats." En hij ging de anderen voor naar een groote veranda, waar
de vorstelijke stoet langs zou rijden en stoelen waren neergezet.
"Niet waar, mevrouw, wij staan allen op en maken eenvoudig een buiging,
als zij komen? U doet toch zeker ook niet mee aan dat luide roepen der
dorpsbewoners? Die kunnen hier trouwens ook moeilijk komen bij het
hotel; de weg is smal. Maar u bent het toch met mij eens, nietwaar,
dat het veel deftiger en welstandiger is om eerbiedig te buigen dan
zoo oorverdoovend te juichen?"
Previous Page
| Next Page
|
|