|
Main
- books.jibble.org
My Books
- IRC Hacks
Misc. Articles
- Meaning of Jibble
- M4 Su Doku
- Computer Scrapbooking
- Setting up Java
- Bootable Java
- Cookies in Java
- Dynamic Graphs
- Social Shakespeare
External Links
- Paul Mutton
- Jibble Photo Gallery
- Jibble Forums
- Google Landmarks
- Jibble Shop
- Free Books
- Intershot Ltd
|
books.jibble.org
Previous Page
| Next Page
Page 71
"Dat kan je begrijpen, vijf-en-veertig," zei het dienstmeisje,
"geen cent meer en dan zijn ze nog heel goed betaald ook!"
"Dat meen je niet! Ik zie aan je gezicht dat je het niet meent. Dat
kan ik immers niet doen! Al stond de koningin daar nu in eigen persoon
voor me..."
"Nu heel best dan," viel het dienstmeisje snibbig in, "dan moet je
het laten, maar houd me dan ook niet langer op," en meteen maakte
zij een beweging, alsof ze de voordeur wou sluiten.
"Nou, neem ze dan in vredesnaam maar," zei de consequente vischboer
met een zucht en met een gezicht, alsof hem het grootste onrecht werd
aangedaan. "Ik kan nou eenmaal niet zoo van jou weggaan, daarvoor
heb ik te veel hart voor je, maar anders, 't is schande, schande."
"Ja, praat jij maar toe," lachte het dienstmeisje, "kom, maak ze maar
gauw schoon. Ik heb wel wat anders te doen dan hier den heelen morgen
naar jou te staan luisteren."
Op dit oogenblik, terwijl Elsje en Evert met de grootste aandacht
het gesprek volgden, kwam mevrouw d'Ablong, in gezelschap van mevrouw
van Rensen, de gracht langs. De laatste zag Elsje het eerst.
"Vergis ik me, of is dat uw nichtje, die daar staat te kijken naar
die onappetijtelijke vischkar?" vroeg ze aan haar buurvrouw.
"Wel neen, Elsje is thuis," zei mevrouw d'Ablong, maar ze keek toch
haastig naar de plek, waar de vischboer nog stond met zijn bewonderend
gehoor om zich heen.
"Ja, ik geloof toch, dat zij het is," zei ze snel. "Hoe durft ze! Ik
begrijp niet...."
"Zij schijnt nog niet in _alle_ opzichten een jonge dame te zijn,"
zei mevrouw van Rensen met een spottend glimlachje. "Uw taak is niet
gemakkelijk, lieve mevrouw."
De arme mevrouw d'Ablong had juist met veel voldoening aan hare
aristocratische kennis verteld, dat Elsje haar "dorpsmaniertjes"
geheel begon kwijt te raken!
"Ik neem hier nu maar afscheid van u," begon mevrouw van Rensen
weer, terwijl zij staan bleef en hare gezellin moeite deed kalm te
blijven. Hoe kon Elsje nu toch ook zoo ongemanierd zijn! "Dag lieve
mevrouw, zal ik Cilly maar hartelijk van u groeten? Loulou is steeds
in ��n adoratie voor haar."
Mevrouw d'Ablong nam haastig afscheid en liep toen vlug naar Elsje toe,
die half met den rug naar haar toegekeerd stond. Zij keek verschrikt
op, toen zij een hand op haar schouder voelde en een bekende stem
aan haar oor hoorde zeggen:
"Wat doe jij _hier_? Ga terstond mee naar huis."
"O ja tante," stamelde Elsje, "ik .... ik was al op weg. Ik ... ben
maar even uit geweest."
Evert hield hare hand stijf vast en zag ernstig op naar de deftig
gekleede dame, die zoo boos keek.
"Wat is dat voor een kind?" vroeg zij scherp.
"Ik heet Evert, Jacob, Ferdinand Mors," zei het kereltje trotsch,
"en Elsje zegt...."
"Nog eens, wie is dat kind?" viel mevrouw d'Ablong in, terwijl zij
zich met Elsje en Evert van het vischtooneel verwijderde.
"Het is het zoontje van den kruidenier," zei Elsje bijna fluisterend.
"Dus je bent daar _toch_ heen geweest, hoewel ik het je bepaald
verboden had?" vroeg hare tante met ingehouden toorn.
"Ja," antwoordde Elsje heel zacht.
"Waarom knijp je mijn hand zoo vreeselijk stijf?" vroeg Evert met
een helder stemmetje. "Ben je bang voor die mevrouw?"
Elsje antwoordde niet. Het schreien stond haar nader dan het lachen.
Previous Page
| Next Page
|
|