|
Main
- books.jibble.org
My Books
- IRC Hacks
Misc. Articles
- Meaning of Jibble
- M4 Su Doku
- Computer Scrapbooking
- Setting up Java
- Bootable Java
- Cookies in Java
- Dynamic Graphs
- Social Shakespeare
External Links
- Paul Mutton
- Jibble Photo Gallery
- Jibble Forums
- Google Landmarks
- Jibble Shop
- Free Books
- Intershot Ltd
|
books.jibble.org
Previous Page
| Next Page
Page 69
En dan knikte Elsje bevestigend. Ja, ze wou maar liever naar huis.
Soms dacht ze, of ze zich misschien nog zoo weinig in hare nieuwe
omgeving op hare plaats voelde, omdat zij den omgang miste met menschen
uit haar eigen stand. En eindelijk vermande ze zich, om aan hare tante
te vragen, of ze het kruideniersgezin eens mocht gaan opzoeken. Ze had
die vraag telkens uitgesteld omdat ze een voorgevoel had, dat mevrouw
d'Ablong haar verzoek met een weigering zou beantwoorden en daarin
had zij zich niet bedrogen. Alleen uitgaan mocht ze niet meer na den
noodlottigen avond van het bal en dat hare tante er ooit uit zichzelf
toe zou komen om met haar een bezoek te maken in den kruidenierswinkel,
achtte zij hoogst onwaarschijnlijk. Toen zij met haar vraag voor den
dag kwam, klonk het terstond zeer beslist: "O neen kind, daar zie
ik volstrekt geen nut in. Die menschen zijn heel vriendelijk voor
je geweest, dat is waar, maar ik vind het allerminst gewenscht dat
je je verder met hen bemoeit en visitetjes bij hen gaat maken. Als
het weer St. Nicolaas is, kunnen we er wel eens iets heensturen en
er bij schrijven dat het van jou komt, maar familiariteiten met hen
verlang ik in 't geheel niet voor je. Ik ben al blij genoeg dat je
nooit een lid van dat gezin tegenkomt op je middagwandeling met Miss
Piper en als dat ooit gebeuren mocht...."
"Wij gaan altijd een heel anderen kant uit, nooit die straat door,"
viel Elsje in.
"En dat is wel heel goed ook. Maar je moet iemand niet zoo onbeleefd in
de rede vallen, Elsje, dat hoort zoo niet. En houd je armen toch niet
zoo wijd van je lijf. Lieve tijd, kind, wat moet ik je dat dikwijls
zeggen! Kom, ga nu maar naar Miss Piper. Ik hoor met genoegen dat je
al een klein beetje begint te vorderen in het Engelsch. Gelukkig dat
je tenminste niet dom bent."
"En ik _wil_ die aardige, lieve menschen dan toch nog eens zien
en hun zeggen, hoe dankbaar ik hun ben voor hun vriendelijkheid op
dien vreeselijken avond," dacht Elsje, terwijl zij naar de leerkamer
liep. "Ik zal hun dan meteen zeggen dat ik nooit weer mag komen,
maar ��n keer moet ik er nog heen--dat kan tante onmogelijk verkeerd
vinden."
Het besluit was gauw genomen, maar hoe zou ze het ten uitvoer
brengen? Dat ging veel gemakkelijker dan ze had durven hopen.
Op zekeren ochtend was mevrouw d'Ablong uitgegaan om een arm gezin
te bezoeken, Miss Piper lag met hoofdpijn te bed en C�cile was den
geheelen dag bij Loulou van Rensen om haar te helpen met het nummeren
van voorwerpen voor een bazaar. Elsje was dus geheel aan haar lot
overgelaten en, zooals ze met een zucht van tevredenheid bedacht,
geheel vrij. Terstond kwam het denkbeeld bij haar op, dat dit nu een
geschikte gelegenheid was om even uit te gaan en een paar oogenblikken,
heel kort maar, in den kruidenierswinkel door te brengen. Haar
geweten begon onrustig te kloppen bij de gedachte dat zij iets zou
gaan doen dat hare tante hoogst waarschijnlijk af zou keuren, maar
alweer troostte zij zich met de gedachte: "Als ik er heel even heenga
om hen te bedanken en dan zeg dat ik nooit weerom mag komen, _kan_
tante het zoo erg niet vinden," en zonder zich langer te bedenken,
zette zij haar hoed op, deed haar mantel om en ging heen. In de gang
kwam ze Dina tegen, die haar verwonderd aankeek, maar Elsje vroeg
haar met zoo'n grappig deftig _air_, of ze haar even uit wou laten en
liep toen zoo bedaard en netjes de stoep af--ze begon in die dingen
al aardig aan te leeren!--dat Dina tot de overtuiging kwam dat alles
in orde was en met een lachje naar de keuken terugliep. "Ze wordt
heusch al heelemaal een klein dametje," dacht ze.
Spoedig had Elsje de drukke winkelstraat ingeslagen en vlug stapte
ze voort, totdat ze vlak in de buurt van den kruidenierswinkel
kwam. Toen vertraagde zij haar pas en eindelijk bleef ze aarzelend
staan. Plotseling begon haar geweten weer te spreken. Eigenlijk mocht
zij toch niet doen wat ze zoo vurig wenschte, eigenlijk had hare tante
haar toch bepaald verboden naar hare vrienden toe te gaan--eigenlijk
had zij toch maar stil thuis moeten blijven! Wacht, ze zou maar
heel even den winkel voorbijgaan--alleen maar ��n enkel oogenblik
naar binnen kijken. Dan zou ze weer bedaard naar huis terug gaan en
nooit weer haar best doen met het kruideniersgezin in aanraking te
komen. Langzaam liep ze den hoek om, het verboden terrein voorbij,
toen zij eensklaps de deur van den winkel rinkelend hoorde opengaan
en Everts blijde kinderstem hoorde roepen: "Elsje! Elsje! Moeder,
moeder, daar is Elsje eindelijk!"
Nu was het gedaan met Elsje's bedachtzaamheid. Zij bleef staan, liet
zich door den verrukten Evert in den winkel trekken en stond weldra,
met een van blijdschap stralend gezicht, voor haar vroegere gastvrouw.
Previous Page
| Next Page
|
|