|
Main
- books.jibble.org
My Books
- IRC Hacks
Misc. Articles
- Meaning of Jibble
- M4 Su Doku
- Computer Scrapbooking
- Setting up Java
- Bootable Java
- Cookies in Java
- Dynamic Graphs
- Social Shakespeare
External Links
- Paul Mutton
- Jibble Photo Gallery
- Jibble Forums
- Google Landmarks
- Jibble Shop
- Free Books
- Intershot Ltd
|
books.jibble.org
Previous Page
| Next Page
Page 62
Even bleef ze zoo liggen, toen ze plotseling geheel wakker werd door
een gefluister in hare nabijheid, waarvan ze duidelijk de woorden
opving:
"Ja, het zal toch maar beter zijn dat het haar nu gezegd wordt. Ze zal
toch naar hare tante vragen, als zij die den geheelen dag niet ziet
en buitendien ben ik er volstrekt geen voorstander van, dergelijke
dingen voor pati�nten verborgen te houden, als het niet absoluut
noodzakelijk is."
Elsje herkende de stem van den dokter en hoorde grootmama antwoorden:
"Dan moet ik het haar straks zeggen, als zij wakker is, het arme
kind! Wilt u ook nog even naar haar kijken, dokter, al slaapt ze?"
"Neen, neen, ik slaap niet," riep Elsje uit, geheel opgeschrikt uit
haar zoete rust. "Wat is er, wat is er?"
"Stil, stil, rustig meisje, rustig," zei de dokter, met de oude dame
naderbij komend. "Kom, ik ben zoo gewend dat mijn pati�ntje gehoorzaam
is. Ga gauw weer liggen, z��!" En hij legde zijn koele hand op haar
voorhoofd en dwong haar stil te blijven liggen.
"Maar wat is er toch, dokter?" vroeg ze weer.
De dokter antwoordde niet, maar nam een stoel en ging bij het bed
zitten, bevoelde Elsje's pols, deed haar eenige vragen en zei toen
op hartelijken toon:
"Er is iets gebeurd, Elsje, daar je heel bedroefd om zijn zult. Er
is van ochtend bericht gekomen over je grootmoeder en dat bericht is
niet gunstig."
Zij bleef hem strak aanzien, maar scheen nog volstrekt niet te
vermoeden, waar zijne woorden op doelden.
"Elsje," zeide de oude dame zacht, terwijl ze zich over haar heenboog
en haar diep in de oogen zag. "Mijn lief, lief kind, je grootmoeder
is gestorven."
Elsje keek haar aan, met zulk een vreemde, onzekere uitdrukking in
de oogen, zoo geheel alsof zij niet begreep wat haar gezegd was,
dat grootmama zachtjes herhaalde:
"Zij is dood, Elsje."
"Neen, neen!" riep het arme kind nu, terwijl ze met een woeste beweging
de beide handen der oude dame greep, "dat kan niet, dat kan niet! Dat
bericht is verkeerd, zoo ziek was grootmoeder niet! Maar ze is zeker
erger, dan wil ik naar huis... en dan mag ik ook wel! Ik ben zooveel
beter en ik verlang zoo vreeselijk..."
"Dat zou nu niet meer helpen, Elsje, ze is werkelijk gestorven."
"En ik heb haar niet eens meer gezien! Mijn arme, lieve grootmoeder! Ik
kan niet zonder haar leven, dat kan ik niet! Och, was ik hier maar
nooit heengegaan! En nu is er niemand meer, die wezenlijk van mij
houdt en die mij noodig heeft! O, ik had nooit van haar weg moeten
gaan--mijn lief, lief grootmoedertje! Och, was ik nu ook maar dood,
was ik nu ook maar dood!"
En alsof ze niet getroost wilde worden, alsof ze de medelijdende
uitdrukking in de oogen die haar aanzagen, niet kon verdragen,
alsof haar smart te groot was om het daglicht te zien, drukte zij
haar hoofd diep in het kussen en begon hartstochtelijk te snikken.
"Laat haar maar uitschreien, dat zal haar goed doen," fluisterde de
dokter. "Ik ga nu heen, maar ik kom stellig van middag of van avond
nog even terug."
Hij stond op en was op het punt, de kamer te verlaten, toen Elsje
hem met een zwakke stem terugriep.
"Dokter," fluisterde ze, zoo zacht dat hij zich moest inspannen om
te verstaan wat zij zeide: "Denkt u.... zou het kunnen.... zou ik
ook gauw dood gaan, misschien?"
"O neen, dat geloof ik volstrekt niet," zei hij zeer ernstig.
"En het is natuurlijk slecht om het te wenschen?"
Previous Page
| Next Page
|
|