|
Main
- books.jibble.org
My Books
- IRC Hacks
Misc. Articles
- Meaning of Jibble
- M4 Su Doku
- Computer Scrapbooking
- Setting up Java
- Bootable Java
- Cookies in Java
- Dynamic Graphs
- Social Shakespeare
External Links
- Paul Mutton
- Jibble Photo Gallery
- Jibble Forums
- Google Landmarks
- Jibble Shop
- Free Books
- Intershot Ltd
|
books.jibble.org
Previous Page
| Next Page
Page 60
De kruideniersvrouw keek vreemd en wat teleurgesteld op, toen ze het
briefje las. De belooning in geld wezen haar man en zij eenigszins bits
van de hand; d�t was het niet, waarnaar zij verlangden, maar: "ik had
gedacht dat het meisje zelf ons hartelijker zou hebben behandeld," zei
ze. De geheele geschiedenis bleef even raadselachtig als zij geweest
was, vooral toen Elsje niet meer van zich liet hooren en ook niet in
den winkel verscheen, hoewel Evert telkens verlangend naar haar uitzag.
Hoofdstuk X.
Grootmama.
"Een telegram, mevrouw, of u zoo goed wilt zijn, hier even uw naam te
teekenen," met deze woorden kwam Dina twee dagen later de eetkamer
binnen, waar mevrouw d'Ablong, grootmama, Miss Piper en C�cile aan
het ontbijt zaten.
"Zeker _toch_ een telegram van Lizzie's grootmoeder," zei C�cile
ontevreden, "om te vragen hoe het op dit oogenblik met haar is. En
u zoudt nog wel niet te alarmeerend schrijven, mama!"
"_Cilly, Cilly dear_," begon Miss Piper op vermanenden toon, maar op
het zelfde oogenblik uitte de oude dame een kreet van schrik en vroeg:
"Mijn hemel Lize, wat is er? Wat zie je doodsbleek! Zeg toch in
vredesnaam wat er is!"
"Mijn lieve moeder is gestorven," zei mevrouw d'Ablong met bevende
lippen, het telegram aan grootmama overreikend, "ze is van nacht
plotseling heengegaan, terwijl wij rustig lagen te slapen. Mijn lieve,
lieve moeder!"
Zij bedekte haar gezicht met de beide handen en begon zacht te
schreien. C�cile stond langzaam van tafel op.
"Och moedertje, wat spijt me dat voor u," zei ze, haar arm om haar
moeders hals slaande en bij haar neerknielend. "Geen wonder dat u
bedroefd bent, arme mama! Ja, leg uw hoofd maar tegen mij aan en
schrei maar eens goed uit! Wat een vreeselijk plotseling bericht
ook--zij hadden u toch ook eerst wel een brief kunnen schrijven,
om u wat voor te bereiden."
"Ik moet er dadelijk heen, ik moet terstond op reis," zei mevrouw
d'Ablong, met koortsachtige haast van tafel opstaande en C�cile zacht
van zich afduwend. "Ik wil mijn lieve moeder ten minste nog even zien,
voordat... voordat ze begraven wordt. Och, waarom heeft zij zoo alleen
moeten sterven! Waarom was ik niet bij haar! Ik zou stellig nog eens
naar haar toegegaan zijn, als Elsje niet ziek geworden was...."
"Ja, die arme Elsje, wat zal die ontzettend bedroefd zijn," zei de
oude dame zacht, "zij verliest _alles_ in hare grootmoeder."
"Och heden ja, wat moet zij nu beginnen, nu staat ze heel alleen op
de wereld," zei C�cile, "hier kan ze natuurlijk niet blijven en ze
is nog te jong om in betrekking te gaan."
"Foei Cilly," zei haar grootmoeder verwijtend, "hoe zou je moeder er
nu ooit toe komen om dat lieve kind aan haar lot over te laten! Haar
plaats is...."
"Ja, zeker, Elsje's plaats is _hier_," viel mevrouw d'Ablong
zenuwachtig in, geheel vervuld als zij op dit oogenblik was van het
verlangen om te doen wat zij maar kon, om hare nalatigheid tegenover
hare moeder op een of andere wijze goed te maken.
C�cile haalde even nauw merkbaar de schouders op, maar zweeg. Hare
moeder was nu veel te bedroefd om bedaard over iets te kunnen praten,
redeneerde zij bij zichzelf, maar dat Elsje voor goed hier in huis
zou blijven was natuurlijk al te dwaas.
"Het zal heel moeielijk zijn, het arme kind te vertellen dat hare
grootmoeder gestorven is," begon de oude dame weer, "vooral omdat
het bericht haar licht weer erger ziek zou kunnen maken. Wij kunnen
het toch niet lang voor haar verborgen houden natuurlijk."
"Neen, dat gaat niet," zei mevrouw d'Ablong zeer zenuwachtig. "En wie
zal het haar zeggen? Ik moet terstond op reis en zij slaapt nu nog--de
dokter heeft zoo gezegd dat zij zooveel mogelijk rust moet hebben."
Previous Page
| Next Page
|
|