|
Main
- books.jibble.org
My Books
- IRC Hacks
Misc. Articles
- Meaning of Jibble
- M4 Su Doku
- Computer Scrapbooking
- Setting up Java
- Bootable Java
- Cookies in Java
- Dynamic Graphs
- Social Shakespeare
External Links
- Paul Mutton
- Jibble Photo Gallery
- Jibble Forums
- Google Landmarks
- Jibble Shop
- Free Books
- Intershot Ltd
|
books.jibble.org
Previous Page
| Next Page
Page 67
Sluipend verliet Peer het kijkgat en begaf zich naar de afgesproken
plaats. In een donkeren hoek wachtte hij het trompetgeschal af,
dat het teeken zou zijn, om de poort te openen.
't Was middernacht.
Jonker Jan hield met den ouden Dodo de wacht op den toren. Droefheid
vervulde beider hart bij de gedachte, dat al hun strijden, al hun
waken tevergeefs was geweest.
Voor niets hadden de vele dapperen hun leven gelaten. IJselstein,
dat ontveinsden zij zich niet langer, IJselstein moest vallen, --
tenzij er een wonder gebeurde. En aan zulk een wonder geloofde de
jonker niet, integendeel, bijgeloovig als hij was, meende hij met
zekerheid te kunnen voorspellen, dat der bezetting een ongeluk boven
het hoofd hing. Al tweemaal op dien dag was hem aan de linkerzijde
een ongeluksvogel voorbij gevlogen: eerst eene kraai, en daarna eene
raaf, voor hem reden genoeg, om zich ernstig ongerust te maken. Maar
die ongerustheid was angstige bezorgdheid geworden, toen hem straks,
alweer aan de linkerzijde, het zachte geklapwiek van een uil in het
oor geklonken had. Dat was de derde maal, en nu stond het bij hem vast,
dat er spoedig een ongeluk volgen zou.
Met verdubbelde aandacht luisterde hij naar de bewegingen der
vijanden. Geen geluid ontging aan zijn scherp gehoor. Plotseling
sprong hij op.
"Wat is dat?" riep hij uit. "Hoor, Dodo, men houdt op met rammeien! Wat
zou dat te beteekenen hebben?"
"'t Is vreemd," zeide Dodo, terwijl beiden moeite deden om in de
duisternis de bewegingen van den vijand te onderscheiden. "Ik begrijp
ook niet, wat dat kan zijn."
"Hoor," zeide Jonker Jan, "is het niet alsof de krijgslieden zich
daar verzamelen? Luister, Dodo, ik geloof het zeker."
"Het schijnt wel zoo," zeide Dodo, zich over den muur buigende. "Zouden
zij misschien den muur zoover verbrijzeld hebben, dat zij zich een
doortocht kunnen banen?"
"Onmogelijk," meende de jonker. "Indien dat het geval ware, zouden
wij het instorten gehoord hebben, en niet waar, de vijanden zouden
dat met een uitbundig gejuich hebben begroet. Neen, Dodo, zij voeren
wat anders in hun schild. Ze zijn me veel te stil. Als er maar geen
verraad gepleegd wordt."
"Verraad?" vroeg Dodo verwonderd. "Wie zou nu verraad kunnen
plegen? Ieders trouw is boven twijfel verheven."
"Hoor, Dodo, hoor, daar verwijderen zij zich!" viel de jonker hem in
de rede. "Zij trekken den burcht om! Zie, zie, die donkere massa daar,
dat zijn ze! Ze bewegen zich in de richting van de Zuiderpoort. Bij
St. Joris, Dodo, dat is verraad! Volg me!"
In allerijl vlogen de beide mannen de trappen af en de lange gang
door. Dodo met een brandenden fakkel in de hand, beiden het zwaard
in de vuist. Daar naderen zij de poort, en tegelijkertijd klinkt hun
trompetgeschal in de ooren.
De vijand stond gereed.
Ha, daar is de schurk. Hij tracht de zware balken ter zijde te schuiven
om de poort te openen; angstig hoort hij, hoe daar de wakkere mannen
naderen. Hij moet zich haasten--straks is het te laat--maar
die balk is zwaarder dan hij dacht--o God--te laatte laat --
de balk wil niet wijken--daar zijn ze .....
"Genade, genade!" kermt hij, zich in de duisternis terugtrekkende.
"Ellendige schurk!" schreeuwt Jonker Jan, terwijl zijn zwaard dreigend
boven het hoofd van den verrader flikkert. Peer wijkt op zijde. Het
zwaard mist.
"Genade, genade!" kermt hij opnieuw.
Weer klinkt daarbuiten trompetgeschal, Vianen wordt ongeduldig. De
slapenden worden door het rumoer gewekt en komen toeloopen.
"Wat is er, wat is er?" klinkt het alom.
Previous Page
| Next Page
|
|