|
Main
- books.jibble.org
My Books
- IRC Hacks
Misc. Articles
- Meaning of Jibble
- M4 Su Doku
- Computer Scrapbooking
- Setting up Java
- Bootable Java
- Cookies in Java
- Dynamic Graphs
- Social Shakespeare
External Links
- Paul Mutton
- Jibble Photo Gallery
- Jibble Forums
- Google Landmarks
- Jibble Shop
- Free Books
- Intershot Ltd
|
books.jibble.org
Previous Page
| Next Page
Page 43
Peer, die evenals de geheele bezetting achter de kanteelen verborgen
het gesprek volgde, begon te rillen van angst. "Meer niet?" vroeg de
jonker spottend.
"Waag het niet, den gek met mij te steken, baardelooze knaap," beet
Vianen hem woedend toe. "Geef de Edelvrouwe kennis van mijn eisch. Nog
ben ik tot onderhandelingen bereid, doch later, dat verzeker ik u,
zal ik geen genade kennen. Ga, en verzoek haar, op den muur te
verschijnen."
"Ik kan die moeite sparen, Edele Heer!" sarde de jonker. "Vrouwe
Bertha heeft mij opgedragen u te zeggen, dat eene Vrouw uit het
Arkelsche Huis niet met een verrader onderhandelt."
Vlug trok Jonker Jan zich achter een der kanteelen terug, en hij had
gelijk, want nauwelijks had Vianen zijn antwoord vernomen, of hij
beval knarsetandend van woede zijnen dienaars, den kwajongen neer
te schieten.
"Voor IJselstein en Bertha!" donderde het van de muren, terwijl de
pijlen door de lucht vlogen. "Voor IJselstein en Bertha!"
"Valt aan! Valt aan!" schreeuwde Vianen, "brengt de kat in
beweging. IJselstein moet vallen!"
De strijd werd nog heviger dan den vorigen dag en de verdedigers
hadden druk werk, op alle plaatsen den brand te blusschen, door de
takkenbossen veroorzaakt.
Met een zucht van verlichting werd 's avonds het einde van den strijd
begroet. Ieder verlangde naar rust. Een dikke mist maakte eindelijk
de voortzetting van den strijd onmogelijk.
Maar plotseling werden zij allen opgeschrikt door een geweldigen
dreun tegen den muur. Iedereen sprong ontsteld op.
"De kat heeft den muur bereikt en men is begonnen te rammeien!" riep
Dodo, die al meer een beleg had medegemaakt.
"Dat zal het wezen!" antwoordde Jonker Jan. "Wat moeten we daaraan
doen? Als we ze stil hun gang laten gaan, hebben ze in hoogstens drie
dagen een gaf in den muur, dat groot genoeg is, om hen allen door te
laten, en bij St. Joris, dat zal niet gebeuren!"
Weer dreunde het, dat het door het geheele kasteel weergalmde. 't
Was een angstig gehoor.
Daar kwam Bertha aan.
"Men rammeit den muur, Jonker," sprak zij kalm.
"Zijn de mannen niet te vermoeid, om nog een uitval te wagen?"
"Neen, neen," klonk het van alle kanten. "Wat gedaan moet worden,
zal gebeuren!"
"Welnu," sprak Bertha, "haalt dan de paarden uit de stallen en rijdt de
sluippoort uit. In de hitte van het gevecht trachten de voetknechten de
kat en de overige werktuigen in brand te steken. Neemt allen brandstof
mede. De gewonden alleen blijven hier, om te zorgen, dat de poort te
juister tijd weer geopend wordt om u in te laten. Doch doet het in
de grootste stilte."
"Bravo! Te wapen!" klonk het gedempt, en hoe vermoeid de mannen ook
waren, iedereen maakte zich opnieuw tot den strijd gereed. Alleen Peer
niet. Hij trok zich in een donker hoekje terug en beefde van angst,
bij de gedachte dat men hem ontdekken zou. Maar nog meer bevreesd was
hij, om den uitval mede te maken, want dan kwam hij, naar hij meende,
al te dicht in de nabijheid van den Heer van Vianen.
En ook Fulco scheen geen haast te hebben om zich gereed te maken,
want nadat hij den jonker verzocht had een oogenblik te wachten,
begaf hij zich naar de burchtzaal, waar Bertha en de overige vrouwen
zich bevonden. De meesten dezer sidderden van angst en bezorgdheid
over het lof hunner echtgenooten en zonen, die gereed stonden, hun
leven te wagen voor het behoud van den burcht.
"Wel, Fulco, wat is er? Hebt ge mij iets te vragen? Treed dan
nader!" sprak Bertha vriendelijk.
Previous Page
| Next Page
|
|